Ahlgren

Sune Ahlgren, “Ugerups by och säteri genom seklerna”, Kristianstad 2008

Pag. 52-53

Hur såg det då ut i slutet av seklet? 1780 upprättades en mantalslängd och 1798 upptogs en särskild skatt med anledning av Gustaf IV Adolfs förmälning med Fredrerika av Baden. Befolkningen förtecknades noggrant, uppdelad på « Männer, Hustrur, Söner och Drängar, Döttrar och pigor, Torpare, gatehusmän och Inhyses folk, Inhyses läsa personer, Befriade ». Den sista gruppen innefattade såväl adel som åldringar.
Total fanns i Ugerup 45 hushåll förutom själva sätesgården samt en fattigstuga, som hyste fyra fattighjon. Ugerup säteri ägdes av Fältmarskalken och Riddaren m.m. greve Meijerfeldt som mestadels vistade i Stralsund. Släkten ägde gods på Rugen. På gården är också antecknade en trädgårdsmästare, en ryktare och fem dränger och pigor.
En uppskattning ger ett invånarantal i slutet av 1700-talet på cirka 250 personer. (…) Sådan fanns på fäladen, dvs. Allmänningen, och sannolikt har de gatehus som saknade nummer byggts där. Det kan förklara varför greve Meijerfeldt 1776 begärde att fäladsmarken skulle delas upp mellan godset och byn. Begäran bifölls och en beskrivning med karta upprättades.
Inledningen är nog så ståtlig : « Charte Beskrifning öfwer Fäladsmarken så väl til Ugerups Sätesgård som Ugerups By, belägen uti Christianstads Höfdinge Döme, Gierds härad oc Kjöpinge Sochn, hvilken til följe af Konungens Höga Befallnings Hafvandes Förordnande under d :24 maii 1776, grundat uppå öfwerstens oc Riddarens Högwälborne Grefwe Her Carl Meijerfeldts Reqvisition, är af tagen oc uträcknad åren 1776 oc 1777 af undertecknad Landtmätare. »
Hoe zag het er aan het einde van de eeuw uit? In 1780 werd een onroerend goedregister vastgesteld en in 1798 werd een speciale belasting geheven vanwege Gustaf IV Adolf's  huwelijk met Fredrerika van Baden. De bevolking werd voorzichtig opgesomd, onderverdeeld in «Mannen, Vrouwen, Zonen en Boeren, Dochters en dienstmeisjes, pachters, poortwachters en bedienden, ingehuurde belezen personen, vrij». De laatste groep bestond uit zowel adel als ouderen.
In totaal waren er 45 huishoudens in Ugerup naast het landhuis zelf en een armenhuis, dat vier arme mensen huisvestte. Ugerup landhuis was eigendom van Veldmaarschalk en Ridder enz. graaf Meijerfeldt die voornamelijk in Stralsund woonde. Het familie had bezit op Rügen. Een tuinman, een bruidegom en vijf bedienden en dienstmeisjes worden ook geregistreerd op het landgoed. Een schatting geeft een bevolking aan het einde van de 18e eeuw van ongeveer 250 mensen. (…) Dat was op het veld, dwz. Het publiek, en waarschijnlijk de straatwoningen die geen nummers hadden, werden daar gebouwd. Dit kan verklaren waarom graaf Meijerfeldt in 1776 verzocht om de akkerland te verdelen over het landgoed en het dorp. Het verzoek werd ingewilligd en er werd een beschrijving met een kaart opgesteld.
De inleiding is waarschijnlijk zo statig: «Beschrijving van het charter öfwer Fäladsmarken zowel aan Ugerups Sätesgård als Ugerups By, gevestigd in Christianstads Höfdinge Döme, Gierds härad oc Kjöpinge Sochn, die de Hafvandes-verordening van de koning volgt onder d: 24 mei 1776 öfwerstens oc Riddarens Högwälborne Grefwe Her Carl Meijerfeldts Reqvisition, is van 1776 tot 1777 van undertecknad Landtmätare. »

Pag. 55

Denne Carl Friedrich Meijerfeldt verkar ha varit en originell man. När han promenerade omkring på ägorna, sägs han ha åtföltjts av en tam tupp. Vidaure var hans ansikte asymmetriskt. Ansiktshalvorna var påtagligt olika varandra.
Meijerfeldt tyckte nog att ägandeförhållandena var oklara och behövde förtydligas. Det verkar som om folk slagit sig ner på fäladsmarken och börjat odla upp den. Någonstans skulle ju den växande befolkningen ta vägen. Bosättningen inkräktade på betesmarken och kunde nog också medföra att skog röjdes i all tysthet, medan Meijerfeldt satt nere i Stralsund. När han inte kunde ha direkt tillsyn av gården beh »vde han någon på plts som han kunde lita på och en sådan person var frälseinspektoren Hindrich Hindrichsson, brukare av fräsekvarnen Nymölla i slutet av 1700-talet.
Deze Carl Friedrich Meijerfeldt lijkt een originele man te zijn geweest. Terwijl hij door het pand liep, zou hij vergezeld zijn geweest van een tamme haan. Vidaure, zijn gezicht was asymmetrisch. De helften van het gezicht waren duidelijk verschillend van elkaar.
Meijerfeldt dacht waarschijnlijk dat het eigendom onduidelijk was en verduidelijkt moest worden. Het lijkt alsof mensen zich op het veld hebben gevestigd en het zijn gaan cultiveren. Ergens zou de groeiende bevolking de weg inslaan. De nederzetting tastte het weiland aan en zou waarschijnlijk ook kunnen betekenen dat het bos in volledige stilte werd gekapt, terwijl Meijerfeldt in Stralsund ging zitten. Toen hij geen direct toezicht op de boerderij kon hebben, had hij iemand nodig die hij kon vertrouwen en zo iemand was de reddingsinspecteur Hindrich Hindrichsson, gebruiker van de maalderij Nymölla aan het eind van de 18e eeuw.

Pag. 57-60

Så inledde då Hindrich Hindrichsson en 35-årig verksamhet på Nymölla, vilket skulle innebära en uppryckning av egendomen. Hans insatser uppmärksammades tydligen av Meijerfeldt nere i Tyskland, för den 10 mars 1773 urfärdade denne ett donationsbrev, som gav Hindrichsson rätt att sitta kvar på Nymölla under sin livstid « utan någon den minsta utgift till /mig/ eller mina efterträdande ägare til Sätesgården Ugerup ». Skälen till denaa välvilja främgår av donationsbrevet. Hindrichsson var en god hushållare, som « med Era, Flit och Redelighet tilskyndat Ugerups Sätesgård och the underlydande Gods ansenlig nytta och förmåan ». Meijerfeldt framhöll särskilt att Hindrichsson lagt ner stora summor av egna medel för att förbättra egendomen och även uppodlat ny mark. Han fick dock påtaga sig de skatter och andra utskylder, som skulle kunna åläggas.
Det var en försiktig herre, som såg till att få donationsbrevets villkor inskrivna i tingsrättens protokoll. Han lämnade också in en sammanställning på sina investeringar i Nymölla. (…)
Men år 1769 fick Inspectoren tilstånd af framledne Fältmarskalksinnan och Riksråadinnan Högvälborna Fru Grefvinnan Meyerfeldt at uptaga Kärrlyckan, hvilket närmast åen oc är mycket sank, oc en del dåa med Buskar tät bevuxen; (…) Then Norre Delen eller FuruLyckan har frälse Inspectoren Henrichsson, enligt Donations Brefwet af nu varande ägaren oc Possessoren Öfwerste Lieutnanten oc Riddaren Höfvälborne Grefve, Herr Carl Fried. Meyerfeldt, daterat Nehringen d 10 Martii år 1773 äfven ärhållit (…).
Man kan fråga sig varför had lade ner allt detta erbeta för att styrka sina investeringar. Litade han inte på Meijerfeldtarna ? Carl Friedrich var ogift och nya ägare hade kanske inte någon särskild relation till Hendrichsson. (…)
Det kan finnas fler skäl till Meijerfeldts välvilja mot Hindrichsson än hans allmänna duglighet. På Ugerup bodde en syster till Carl Friedrich, Catarina. Hon var gift med Adam Horn, son till Arvid Horn, Mösspartiets ledare. Makarna levde inte tillsammans, för Catarina hade blivit mentalsjuk och placerats på Ugerup, medan Adam levde ett glatt ungkarlsliv i Stockholm, även om hans försök att få äktenskappet upplöst hade misslyckats. Ingen brydde sig särskilt om henne, och han levde under så bedrövliga förhåallanden på Ugerup, att inspektoren skrev till släktingarna i Stockholm och påtalade vanvården. Hans brev ha väckt deras ansvarskänsla, för år 1778 rest några anhöriga ner och hämtade henne. Det blev till sist sonen Gustaf som fick ge henne ett hem på sitt gods Hornsborg. Hindrichsson ansvarskänsla sträckte sig tydligen ett stycke utanför Nymölla ägor.
Dit is hoe Hindrich Hindrichsson een 35-jaar oud bedrijf startte in Nymölla, wat een vervoering van het pand zou betekenen. Zijn inspanningen werden kennelijk opgemerkt door Meijerfeldt in Duitsland, want op 10 maart 1773 stuurde hij een donatiebrief, die Hindrichsson het recht gaf om tijdens zijn leven in Nymölla te blijven "zonder enige kosten voor / mij / of mijn opvolger-eigenaren van Sätesgården Ugerup" . De redenen voor deze goodwill worden vermeld in de schenkingsbrief. Hindrichsson was een goede huishoudster, die "met Era, Diligence en Eerlijkheid Ugerup's Sätesgård en het aanzienlijke nut en voordeel van de ondergeschikte Estate aanmoedigde".
Meijerfeldt benadrukte in het bijzonder dat Hindrichsson grote sommen eigen middelen had geïnvesteerd om het onroerend goed te verbeteren en ook nieuw land had gecultiveerd. Hij moest echter de belastingen en andere schulden op zich nemen die konden worden opgelegd.
Het was een voorzichtige heer die ervoor zorgde dat de voorwaarden van de schenkingsbrief in de notulen van de rechtbank werden geschreven. Hij legde ook een overzicht voor van zijn investeringen in Nymölla. (…)
Maar in 1769 kreeg de inspecteur toestemming van wijlen veldmaarschalk en de raadsvrouw Högvälborna, mevrouw gravin Meyerfeldt, om Kärrlyckan in te nemen, dat het dichtst bij de rivier ligt en erg verzonken is, en enkele holen met dichtbegroeide struiken; (…) Dan heeft Norre Delen of FuruLyckan inspecteur Henrichsson gered, volgens Donations Brefwet van nu varande ägaren oc Possessoren Öfwerste Lieutnanten oc Riddaren Höfvälborne Grefve, Herr Carl Fried. Meyerfeldt, gedateerd Nehringen d 10 Martii in 1773 ontving ook (…).
Je kunt je afvragen waarom ze al dit werk hadden neergelegd om hun investeringen te versterken. Vertrouwde hij de Meijerfeldts niet? Carl Friedrich was ongehuwd en de nieuwe eigenaren hadden misschien geen speciale band met Hendrichsson. (…)
Er kunnen meer redenen zijn voor Meijerfeldts welwillendheid jegens Hindrichsson dan zijn algemene bekwaamheid. In Ugerup woonde een zus van Carl Friedrich, Catarina. Ze was getrouwd met Adam Horn, zoon van Arvid Horn, de leider van de Mouse Party. Het echtpaar woonde niet samen, omdat Catarina geestelijk ziek was geworden en in Ugerup werd geplaatst, terwijl Adam een ​​gelukkig vrijgezellenleven leidde in Stockholm, hoewel zijn poging om het huwelijk te laten ontbinden heeft gefaald. Niemand gaf veel om haar, en hij leefde in Ugerup in zulke erbarmelijke omstandigheden dat de inspecteur de familieleden in Stockholm schreef en wees op de verwaarlozing. Zijn brieven hebben hun verantwoordelijkheidsgevoel gewekt, want in 1778 gingen enkele familieleden haar ophalen. Het was uiteindelijk haar zoon Gustaf die haar een huis moest geven op zijn landgoed Hornsborg. Hindrichssons verantwoordelijkheidsgevoel reikte blijkbaar iets verder dan Nymölla's eigendom.

Pag. 71

Visserligen hade ett par generationer av släkten Meijerfeldt ägt Ugerup men de hade varit nära släkt Barnekows, och när Carl Fredrik Meijerfeldt dog 1791 testamenterade han Ugerup till sin kusin Christian Barnekow.
Hoewel een paar generaties van de familie Meijerfeldt Ugerup bezaten, waren ze naaste verwanten van Barnekow geweest, en toen Carl Fredrik Meijerfeldt in 1791 stierf, liet hij Ugerup na aan zijn neef Christian Barnekow.